157 «و آنگاه كه ابراهيم گفت: پروردگارا! اين شهر را امنيت ده و مرا و فرزندانم را از پرستش بت‌ها مصون بدار. پروردگارا! اينها بسيارى از مردم را به گمراهى كشيده‌اند پس هر آن‌كه پيرو من باشد او از من است و آن كس كه نافرمانى من كند تو خود آمرزنده و مهربانى.»

قهرمان يكتاپرستى مى‌دانست كه تعدّد خدايان و خرافۀ شرك، آفت عظيمى است كه نسلهاى بسيارى را به گمراهى و تباهى كشيده است. از اين رو از خدا مدد مى‌طلبد كه او و فرزندانش را از سقوط در پرتگاه شرك مصون دارد و به نور ايمان و توحيد رهنمون شود و آيندگان نيز از جهالت بت‌پرستى و ظلمت شرك و سرگشتگى و حيرانى رهايى يابند و تأكيد مى‌كند: تنها كسانى حق دارند خود را به ابراهيم منتسب بدانند كه پيرو آيين او باشند و به توحيد خالص خداوند و ربوبيت مطلقۀ حق سر تسليم فرود آورند و شرك و تعدد معبود را در هر چهره‌اى كه ظاهر شود، نفى و طرد كنند تا به وادى معرفت و طمأنينۀ نفس و عزّت ايمان برسند. و اين پيام ابراهيم است براى نسل‌ها تا به امروز. آنان كه در پاسخ به نداى ابراهيم و محمد صلى الله عليه و آله آهنگ كعبه مى‌كنند و رو به قبلۀ اسلام نماز مى‌گزارند و حيات و مماتشان به سوى اين خانه است، ديگر مجاز نيستند به اقطاب شرك رو آورند و ديار شرك را كه امروزه جهان استكبارى است قبلۀ آمال و آرمان‌هاى خود قرار دهند. بايد از ذلت و حقارت تن دادن به خدايان ساكن و متحرك بيرون آيند تا به عزت توحيد و تسليم در برابر خداى يگانه، عزيز و سربلند گردند و اين نعمت عظيمى است فراتر از هر نعمت كه ابراهيم در دعاى خود براى خاندان و پيروانش از خداوند درخواست كرده است.