76امام حجتالاسلام غزالى \ مىگويد: بدان كه آفات عُجب بسيار است؛ چرا كه از عجب، غرور و كبر زاده مىشود. عجب يكى از اسباب غرور است كه خود زاينده آفات بسيارى است كه پوشيده نيست. اين در رابطه شخص با بندگان است؛ اما در رابطه با خدا، عجب باعث فراموش شدن گناهان و بىتوجهى به آنها مىشود. كسى كه دچار خودبينى است، بسيارى از گناهانش را هرگز به ياد نمىآورد و خود را بىنياز از يادآورى آنها مىبيند و آن دسته از گناهانش را كه به ياد مىآورد، در چشم او كوچك و بخشودنى است و در نتيجه تلاشى براى جبران و تلافى آن نمىكند و مىپندارد گناهانش آمرزيده مىشود. از سوى ديگر، اعمال و عبادات خود را بزرگ مىبيند و به واسطه آن بر خود مىبالد و بر خدا منت مىگذارد و نعمت توفيق الهى را فراموش مىكند. همچنين كسى كه دچار عجب است، متوجه آسيبها و كاستىهاى اعمالش نمىشود و لذا بيشتر تلاش و كوشش او تباه و بىفايده است؛ زيرا اعمال ظاهرى، اگر خالص و پاك از هرگونه شائبه نباشد، كمتر به حال شخص سودمند خواهد بود. تنها كسى به وارسى و حسابرسى اعمالش مىپردازد كه بر خود و اعمالش ترسان باشد، نه كسى كه شيفته خود و دچار عجب است.
شخص دچار عُجب، فريفته خود و رأى خود است و خود را از مكر و عذاب خدا ايمن مىداند. او گمان مىكند نزد خدا جايگاهى دارد و به واسطه اعمالش - كه خود از فضل و توفيق خداست - براى