41عبارت ديگر تسبيح، تحميد، تهليل و تكبير اركان اسماى الهى، اسماى محيط و امهات اسما محسوب مى‌شوند و تحت اسماى جمال و جلال مى‌گنجند. از آنجا كه اين اسماى چهارگانه بر اسماى ديگر الهى احاطه و هيمنه دارند، طبعاً كعبه هم احاطه بر زمين خواهد داشت.

ب: در زبان عربى به وسط هر چيز، كعبه مى‌گويند. از آنجا كه خانۀ خدا و بيت‌اللّٰه الحرام در وسط دنيا قرار گرفته است، به آن كعبه مى‌گويند.

گروهى از يهود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و دربارۀ بعضى مسائل از ايشان سؤالاتى پرسيدند. يكى از آنها پرسيد: چرا به كعبه كعبه مى‌گويند؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «لأنّها وسط الدنيا»؛ ¹ «زيرا كعبه در وسط دنيا قرار گرفته است.» مسألۀ دحو الأرض مؤيدى بر اين سخن است؛ زيرا كه زمين از كعبه انبساط و گسترش يافت. بر اين اساس، كعبه مركزيت داشته، پايه و اساس اين كرۀ خاكى است، از اين رو مادامى كه كعبه باقى است، زمين و دنيا هم وجود دارد، يعنى پيدايش دنيا از كعبه است و پايدارى و بقاى آن هم وابسته به اوست.

ج: يكى ديگر از معانى كعبه ارتفاع و بلندى از سطح زمين است. به هر چيزى كه داراى ارتفاع از سطح زمين باشد كعبه مى‌گويند. كعبه داراى دوگونه بلندى است: ظاهرى و معنوى. هم به‌لحاظ ظاهر بناى كعبه از سطح زمين ارتفاع دارد، هم به‌لحاظ شرافت و عظمتى كه نزد خدا دارد، رفعت و بلنداى معنوى دارد. احتمالاً به همين دليل است كه ساختن بنايى بلندتر از خانۀ كعبه مجاز نيست. ²