173است كه شيعه، همواره فرياد مىزند و در گفتهها و نوشتههاى خود، آشكارا اعلام مىكند كه سجده كردن، جز براى خداى متعال روا نيست و سجده كردن بر تربت، سجده براى خداى متعال است و نه، سجده كردن براى تربت! ولى اين مسلمانان سست ايمان، گويا خوش ندارند كه ميان سجده بر چيزى و سجده براى چيزى، فرق بگذارند.
آرى بدون ترديد، سجده، مخصوص خداى متعال است؛ ولى [اين كار] بر زمينى مقدس و خاكى پاك و مطهر، صورت مىگيرد.
سجدۀ فرشتگان نيز براى خداى متعال و به فرمان او، به منظور اداى احترام به آدم(ع) بود. آرى، سجده بر تربت امام حسين(ع) از گذشتههاى دور، شعار مخصوص و معروف شيعيان بوده، از آن مهرها مىساختند و در جيبهاى خود مىگذاشتند تا با آن، نماز به جاى آرند و نيز آنها را در مساجد، قرار مىدادند. هم اكنون هم مىتوان، آنها را در مساجد و عبادتگاههاى آنان، جستوجو و مشاهده كرد. چه بسا، بعضى از مردم عامى و بىسواد شيعه گمان كنند كه نماز، جز با سجده كردن بر تربت امام حسين(ع) درست نيست. 1با اين همه، اين پندار كه شيعيان نسبت به سجده كردن بر تربت، متعهد و پايبند هستند، يا نماز را بدون سجده بر تربت صحيح نمىدانند، خطايى نابخشودنى است.
از جهاتى گفتار اين ياوهگويان چقدر به ادّعاى نابخردانۀ ضرورت حرام شمردن دستاوردهاى انسان از پيشرفت تدريجى به سمت و سوى كمال (مثل بلندگو)، شباهت دارد و اين، نهايت درك و فهم كسى است كه از زندگى و مقتضيات ضرورى و اجتنابناپذير آن، بىخبر است.
جالب اينجاست كه بعضى از اين فريبخوردگان، رهسپار نجف اشرف شدند و