142دور سازند؛ سپس مخفيانه به زيارت حائر مقدّس، شرفياب شوند.

چه بسا، زائرين قبر امام حسين(ع) در تمام دوران سياه بنى اميّه، براى رهايى از جاسوسان و نگهبانان سخت‌گير، چنين مى‌كردند كه البته چاره‌اى جز آن، نداشتند. روايات زيادى در تأييد اين شيوه و روش، به دست ما رسيده كه از جملۀ آنها، روايتى است كه ابوحمزه ثمالى از امام صادق(ع) نقل كرده كه فرمود:

هرگاه خواستى بعد از فراغت از زيارت خود - كه تا مى‌توانى، آن را تكرار كن - بازگردى، بايد توقف‌گاه تو، نينوا يا غاضريّه باشد. هر وقت، آهنگ زيارت كردى، غسل زيارت انجام بده و در پايان، زيارت وداع به جاى آور و بعد از زيارت وداع، مقابل حضرت بايست و خود را به قبر بچسبان و چنين بگو... ¹گويا به همين جهت، روايات زيادى در فضيلت غاضريّه صادر شده كه از آن جمله، روايت امام صادق(ع) است كه فرمود: «غاضريّه، تربتى از بيت المقدس است». ² چنان‌كه در رواياتى ديگر، از كربلا به عنوان غاضريّه تعبير شده است.

از امام محمدباقر(ع) در حالى كه شيعيان و دوستان خود را به زيارت حائر و استراحت در غاضريّه تشويق مى‌كند، نقل شده كه فرمود: «قبرهاى ما در غاضريّه را، زيارت كنيد». ³غاضريّه در آغاز، روستايى آباد بود و در منطقه وسيعى از شمال شرقى كربلا قرار داشته است و آرامگاه ابوالفضل العباس(ع) كه در محل شهادت خود در كنار رود فرات به خاك سپرده شده، در مسير آن، واقع است. بنابراين، موقعيت غاضريّه - حسب ظاهر - در وسط باغستان‌هايى بوده كه در سمت راست رود حسينى، در