141با صدور اين قبيل اخبار و روايات كه از نيروى قانونگذارى آسمانى برخوردار است، امام صادق(ع) امور حائر مقدس را به بهترين وجه، سر و سامان داد. آن حضرت در دوران امامت نسبتاً طولانى خود، از سال 114 تا سال 148هجرى كه مدّت 35 سال طول كشيد، توجّه عميق خود را به حائر و نظم و سامان بخشيدن به شئون مختلف و اوضاع و احوال آن، معطوف داشت؛ چه در مدينه يا كوفه بود، يا در خود حائر به سر مىبرد. زيرا در تمام اين مدّت، آشكارا و با هر وسيله ممكن با جوّ ترور و وحشت بنىاميّه، مقابله و در برابر قدرت كور آنان، ايستادگى كرد.
آن حضرت شيعيان را از راههاى دور و نزديك و به رغم وجود مشكلات و موانع و حتى خطر مرگ، به زيارت حائر مقدس برمىانگيخت و دل و جان آنان را از آلودگى و پليدى مىپيراست و وظيفه افراد و گروههاى رهسپار حائر را معيّن مىفرمود. ايشان به موجب شواهد و قرائن، از هيچ كوششى در مسير آراستن حائر مقدس و استحكام و توسعۀ آن - متناسب با اوضاع و احوال جارى و درحدّ توان و امكان - از قبيل تعيين بودجه به همين منظور، يا جهت پرداخت مقررّى مديران و خدمتكاران، يا كمك به فقيران و نيازمندان و در راه ماندگان، فروگزار نفرمود. بنابراين مىتوان ادّعا كرد كه در دوران امام صادق(ع)، هيچ برنامهاى، جز با دستور آن حضرت يا جلب نظر و موافقت آن بزرگوار، درباره حائر به اجرا در نيامده است.
ج) وجود نينوا و غاضريّه در نزديكى كربلا
يكى ديگر از عواملى كه زيارت و رفت و آمد زائران را آسان مىكرد، وجود نينوا و غاضريّه در كنار حائر بود، اين دو محلّ و به ويژه غاضريّه، بر سر راه قرار داشت و اين امكان را به زائران مىداد كه - در ظاهر - آن را هدف خود قرار دهند و در آنجا، فرود آيند و مدّتى استراحت كنند تا شكّ و شبهۀ مزدوران بنىاميه را از خود