140بسيار ذكر خدا گفتن و نظافت رخت و لباس و غسل، قبل از ورود به حائر و خضوع و خشوع [در همه حال] و بسيار نماز گزاردن و صلوات بر محمّد و آل محمّد فرستادن و از دخل و تصرف در مال ديگران، خوددارى كردن و از نامحرم، چشم پوشيدن و از همراهان نيازمند، احوال پرسيدن و در صورت لزوم به آنان كمك رساندن و تقيّه و رازدارى دينى را - كه استوارى ايمان [هر مؤمنى] بدان بستگى دارد - سرمشق خود قرار دادن و پرهيز از هر آنچه منع شدهاى، و دورى از رفتار خصمانه و سوگند مكّرر و بگومگو كه ايمان مؤمن را از بين مىبرد. اگر چنين كردى، حجّ و عمرهاَت كامل خواهد شد و به واسطۀ هزينههاى سفر و دورى از خانوادۀ خود و ميل و رغبت در آنچه بدان مايل و راغب شدهاى، شايسته و سزاوار آن خواهى گشت كه به فضل پروردگار با برخوردارى از رحمت و مغفرت باز گردى. 1همچنين به امام صادق(ع)، خبر رسيد كه گروهى از زائران حائر مقدس در آنجا منزل مىكنند و چند شبانهروز مىمانند و در نتيجه زائران تازه وارد را در مضيقه و تنگنا قرار مىدهند. لذا حضرت دستور دادند كه زائران در حائر نمانند و بعد از زيارت حائر و درخواست حاجتهاى خود، از آنجا خارج شوند. چنانكه على بن حكم از امام صادق(ع)، نقل كرده كه فرمود:
هنگامى كه خواستى، امام حسين(ع) را زيارت كنى، رنجور و غمگين و دلتنگ و پريشان و غبار آلوده، آن حضرت را زيارت كن. چه اينكه امام حسين(ع) با حُزن و اندوه و دلتنگى و پريشانى و غبار آلوده و گرسنه و تشنه، كشته شد. سپس حاجات خود را درخواست نموده، بازگرد و آنجا را وطن خود قرار مده. 2