143شمال شرقى شهر كربلا، ما بين «تل هيابى» و «مقام امام جعفر صادق(ع)» 1 و «اربع نهران»، قرار داشته و همواره به نام «غاضريّات»، زبانزد بوده است. غاضريّات، جمع غاضريّه و نام قديمى اين محّل است. در غاضريّه قديمى، گروهى از قبيلۀ «بنى عامر» و گروهى از طايفۀ «بنىاسد»، سكونت داشتهاند.
نينوا نيز همانند غاضريّه، روستاى آبادى بوده و از شرق حائر تا جنوب شرقى آن، امتداد داشته است. در نوشتههاى تاريخى، از نينوا به خاطر كثرت رفت و آمد زائرين به آنجا، بيشتر از غاضريّه نام برده شده است. از اين دو سنگر و گذرگاه بود كه زائران در دوران وحشت و ترور، مخفيانه به حائر نفوذ مىكرده و سپس باز مىگشتهاند.
اين عوامل سهگانه؛ يعنى عقيده و ايمان استوار، تشويق و ترغيب زائران از سوى امامان معصوم(عليهم السلام) و مخفىگاههاى نينوا و غاضريّه، مهمترين عواملى بود كه شيعيان و دوستان اهل بيت(عليهم السلام) را در دوران نخستين، جهت زيارت حائر مقدس و استحكام نشانهها و اجراى شعائر اسلامى آن، يارى مىنموده است. علىرغم آنچه گذشت؛ يعنى فشار بنىاميه بر زائران و ايجاد جوّ ترور و وحشت، جا دارد هفتاد سالِ بعد از واقعۀ كربلا تا نابودى دولت بنىاميّه را كه بر حائر سپرى گشت، نسبت به دوران خلافت بنىعباس، از بهترين سالها شمرده شود. چه اينكه بنىاميه، اگرچه با امام حسين(ع) جنگيدند و آن حضرت را به شهادت رساندند؛ امّا به همين گناه كبيره، بسنده كردند و متعرض قبر مطهر آن بزرگوار نشدند. ظاهراً اقداماتى نظير گماشتن نگهبان و محافظين در اطراف آن، به منظور جلوگيرى از زائران و دور كردن آنان، با