31آنان را باور ندارند، اظهار نشود، پاك مىباشند و در صورتى كه يكى از اينها نسبت به ائمه، اظهار شود، حكم آنان مانند نواصب مىباشد.
در روايات و فتاواى بزرگان شيعه آمده است: انكار ولايت و يا امامت، موجب كفر است.
توضيح: محبّت اهلبيت از ضروريات دين اسلام است و اهلسنت نيز به آن عقيده دارند و آن را جزو ايمان مىدانند، از اينرو انكارِ آن، - به معناى نصب و عداوت - موجب كفر مىشود.
امّا انكار امامت: از نظر شيعه امامت از ضروريات دين است ولى اهلسنت گرچه اصل امامت را لازم مىدانند ولى در مصداق به خاطر جهاتى اين عقيده را ندارند. از اينرو انكار آن، در صورتى كه از روى دليل و يا شبهه باشد، كفر تأويلى است، نه كفر تنزيلى. يعنى موجب خروج از دين نمىشود. به عبارت ديگر همانطورى كه اسلام داراى مراتب است، كفر نيز مراتبى دارد. اين مطلب، مورد قبول بزرگان شيعه و اهلسنّت حتى وهابيت مىباشد.
اسلام با شهادتين آغاز مىشود و تسليم در برابر خداوند و دستورات دين است و كفر، با انكار ضرورى دين شروع مىشود و مراتبى دارد كه يك مرحلۀ آن، انكار به خاطر تأويل و شبهه است. بنابراين به كار بردن لفظ كفر بر منكران امامت حضرت على عليه السلام در فتاواى فقهاى شيعه،