130الفت ايجاد كرد و به بركت نعمت او برادر شديد...؟!».
تحليل
شيوۀ نويسنده اين است كه آيات را مطرح مىكند، امّا دربارۀ چگونگى دلالت آنها بر مدعاى خويش، سخن نمىگويد.
اين آيه در نهايت بيانگر آن است كه خداوند در سايۀ اسلام، ميان اوسيان و خزرجيان از انصار، صلح و صفا پديد آورد و به نزاعهاى صد سالۀ آنان پايان داد و آنها را برادران دينى يكديگر ساخت. همچنين ميان مهاجرين و انصار الفت ايجاد كرد و همگان برادران يك خانواده شدند.
مقصود نويسنده از طرح اين آيه چيست؟
آيا مقصود اين است كه آنان همگى تا پايان عمر به صورت انسانهاى عادل و پرهيزگار و پارسا باقى ماندند؟ از آيه چنين مطلبى برداشت نمىشود. به گواه اين كه همين افرادى كه خداوند به آنان نعمت برادرى بخشيد، در