129چنين تعريفى نباشند.

آنچه مايۀ اشتباه است، اين است كه وى اين نوع آيات را مربوط به تك تك افراد دانسته نه مجموع آن‌ها، وناخود آگاه قرآن را به تناقض‌گويى متهم ساخته است؛ زيرا همان قرآنى كه از ياران رسول خدا ستايش مى‌كند، از برخى ديگر نكوهش و ملامت كرده است كه نمونه‌هايى از آن‌ها را متذكر خواهيم شد.

با توجه به اين مقدمات، به دلايل نويسنده دربارۀ «عدالت همۀ صحابه»و يا «وجود الفت ميان صحابه و اهل بيت» مى‌پردازيم:

آيه نخست:

...وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدٰاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوٰاناً... . ¹

«...و نعمت (بزرگ) خدا بر خود را به ياد آريد كه چگونه دشمن يكديگر بوديد و او ميان دل‌هاى شما