60و خوشايند خداوند متعال است و بايد به گونهاى باشد كه به رضا و خشنودى حقّ بينجامد و موجب قربت و نزديكى به خداوند باشد، و هر زيارتى كه از جميع آداب و سنن، خالى باشد يا به همراه اعمال مخالف با آداب و سنن باشد، ناقص و بى ثمر است و چه بسا موجب خوارى و اهانت به مزور باشد كه در اين صورت، اين زيارت، انسان را از زيارت شونده دور مىكند و موجب جدايى از زيارت شونده خواهد بود و محبّت و نزديكى را به ارث نخواهد گذاشت.
در حديث مُسندى از «مفضّل بن عمر» نقل شده است كه گفت: امام صادق(ع) فرمود:
«اگر زيارت كنيد، بهتر از آن است كه زيارت نكنيد و اگر زيارت نكنيد بهتر از آن است كه زيارت كنيد. گفت: گفتم: (پشتم را شكستى!) فرمود: به خدا سوگند، هر كدام از شما با دلى شكسته و اندوهبار به سوى قبر پدرش مىرود، در حالى كه شما با سفرههاى غذا به سوى امام حسين(ع) مىرويد، هرگز چنين نيست تا اين كه ژوليده موى و غبارآلود به سويش برويد.» 1