47 معنويت و قرآن و اهل بيت(عليهم السلام) بود كه اگر جز اين بود، ساقى كوثر از شراب طهور در كام جانش فرو نمى‌ريخت و او را سرمست نمى‌كرد و او را ا ز هر چه جز خداست، تطهير نمى‌نمود، وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً ¹؛ (پروردگارشان به آنان شرابى پاكيزه نوشاند.)

چگونه اينگونه نباشد كسى كه مادر، در مهد همواره او را با وضو شير مى‌داده است. مرحوم حجت‌الاسلام دكتر هادى امينى مى‌گويد:

«مادربزرگم (مادر علاّمۀ امينى) روزى به منزل ما در نجف آمده بودند. من، مطالبى دربارۀ زندگى علاّمه از ايشان پرسيدم. مادربزرگم به يكى از نكات عجيبى كه اشاره كرد اين بود كه مى‌گفت: من بعد از تولّد ا يشان تا دو سال تمام هيچ وقت بدون وضو به ايشان شير نمى‌دادم و هر وقت هنگام شير دادن ايشان مى‌شد، مثل اين كه به من القا مى‌شد و من وضو مى‌گرفتم و بعد به ايشان شير مى‌دادم، به ياد ندارم بدون وضو به ايشان شير داده باشم و بركات زيادى در اين وضو گرفتن و شير دادن نصيبم شد.»

آرى، چنين بود كه امينى، مفتون تلاوت قرآن و سرمست كلمات آسمانى آن بود. سحر، يار ديرين او و شاهد سوز و گداز و اشك‌هاى نيمه شب او، با صداى دل انگيز قرآن او آشنا و مأنوس بوده است.

عبدالفتّاح عبدالمقصود مصرى، استاد دانشگاه اسكندريه مى‌گويد:

«إنّه لَيسْتَهدى التّنزيل»؛ او به حق، از قرآن، هدايت مى‌طلبد.» ²

نيز استاد حكيمى مى‌نويسد:

«در اينجا بايد به واقعيتى ديگر نيز اشاره كنيم و آن، آميختگى