3) -تعظيم رسول خدا و ذريۀ طاهره‌اش - صلوات الله عليهم - به آن امتياز و اختصاص داده و پردۀ ناموسى براى تكريم و توقير ايشان در ميانشان گذاشته است پس هر كه آواز را بلند كند هر چند در عبادتى باشد كه بلند نمودن صدا در آن ممدوح باشد مانند اذان، پردۀ ناموس الهى را دريده، بلند نمودن آواز در اذان مرغوب است امّا در مكان مرتفع مثل مناره و بام و مساجد و امثال آن، كه اين محذور و مزاحمتى برايش نيست، چنانچه در اين جاست و نظير آن كه چشم پيغمبر يا امامى در خواب رفته، جاهلى براى نماز با آواز بلند اذان گويد و خواب را از چشم ايشان بيرون برد، و از اين جا معلوم مى‌شود، قباحت و شناعت آنچه متعارف و مرسوم شده در حرم مطهّر علوى و بقعۀ منوّرۀ حسينى8 كه در اوقات نماز، خصوص در صبح و شام، جماعت بسيارى كه گاه شود عدد ايشان زياده باشد از عدد گوش كنندگان به غايت بلندى آواز، برخيزند اذان گويند و دعا كنند و صداها درهم پيچد و فقرات اذان در يكديگر مخلوط شود، عابدان محلّ را از زائرين و نماز گزاران و متضرّعين و گريه كنندگان، از كار خود باز دارند و داخل در زمرۀ (صادّين عن سبيل الله) شوند، و پاس حرمت نبوّت و امامت را از هم درند و حكايت اذان را كه از مستحبّات اكيده است از ميان برند، چه سامع نداند كه كدام را حكايت كند، با اين مفاسد و غير آن گمان دارد ثوابى برده و به فيضى رسيده و حال آن كه مى‌بايست از منكرات شرع شمرده شود نه عبادات، و در موبقات داخل شود نه قربات». ادب حضور در محضر معصومان: چه در دوران حيات ظاهرى، و چه پس از شهادت آن بزرگواران، اقتضا مى‌كند، انسان در حركات و سكنات خود به گونه‌اى باشد كه حشمت و جلالت اهل عصمت و پيشوايان ربّانى مراعات شود. كسى كه معرفت به عظمت محضر اولياى الهى داشته باشد خود را در همه جا و به ويژه در حرم مطهّرشان - كه محلّ تابش انوار قدس و عظمت تجلّيات ربّانيه آنهاست - در محضر آنها مى‌بيند؛ متأسّفانه مشاهده مى‌كنيم كه برخى از مردم در مشاهد ائمّه: و ديگر اولياى دين، صداى فريادشان - چه براى صلوات آن هم با صداى بلند و چه براى اذان، چه براى ذكر مصائب آل الله: و چه در حالات معمولى و گفت و گوى شخصى - بلند است و اين مطابق با آيات شريفه و روايات اهل بيت عصمت و طهارت:، خلاف ادب حضور است. امام صادق(ع) مى‌فرمايد: «و شيعتنا من لايعدو صوته سمعه»؛ شيعۀ ما كسى است كه صدايش از گوش او تجاوز نمى‌كند.» (بحارالأنوار، ج 65، ص 180 به نقل از كافى)، كنايه از اين كه به جز موارد ضرورى كه نياز به بالا بردن صداست، اساساً يك شيعه در تمامى حالات، اهل داد و فرياد نيست. حضرت حق در قرآن كريم، سورۀ لقمان، آيۀ 19 مى‌فرمايد: وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْوٰاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ ؛ و ميانه‌روى كن و صدايت را آهسته بدار، چرا كه ناخوش ترين آوازها، بانگ درازگوشان‌است.