42مىرفت، سورۀ مباركۀ كهف را تلاوت مىكرد و چون آيات بهشت و جهنم را تلاوت مىكرد، يا مىشنيد به شدّت مضطرب مىگشت و از خدا طلب بهشت مىنمود و از دوزخ به خدا پناه مىبرد و در هنگام تلاوت قرآن به اين آيه كه مىرسيد يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مىفرمود: «لَبِيكَ اللّهُمَّ لَبِيْك» و از خود بىاختيار مىشد.
زمخشرى در كتاب «ربيع الابرار» روايت كرده كه حسن بن على چنان بود كه چون از وضوى نماز فارغ مىشد رنگش تغيير مىكرد و مىفرمود:
«حقٌ عَلى من ارادَ انْ يَدْخُلَ عَلى ذي العَرْشِ انْ يَتَغَيَّرَ لَوْنُهُ 1؛ شايسته است كسى كه مىخواهد با خداوند روبرو شود، رنگ و رويش تغيير كند».
در هنگام مرگ، حضرت گريه مىكردند، امام حسين(ع) پرسيدند براى چه مىگرييد، امام(ع) در پاسخ فرمودند:
«يا اخي ما جَزَعي الاّ انّي ادْخُل في امْرٍ لَمْ ادْخُل في مِثْلِه وَ ارى خَلْقاً مِنْ خَلْقِ اللهِ لَمْ ارَمِثْلَهُمْ قَطُّ 2؛ برادر جان بىتابى من نيست جز براى آن كه در چيزى درآيم كه همانندش را نديده و داخل نشدهام و خلقى از خلقهاى خدا را مىبينم كه همانندشان را نديدهام».