228مىشد و ميان مردم تقسيم مىگرديد و به هر يك در خور حال وى چيزى مىرسيد. 1
متعب مىگويد هنگامى كه طعام در مدينه كم شده بود، امام صادق(ع) به من فرمود: چه مقدار طعام داريم؟
گفتم به اندازهاى كه چندين ماه را كفايت كند.
امام(ع) فرمود: آن را به فروش رسان. گفتم در مدينه طعامى نيست. امام فرمود: آن را بفروش چون آن طعام را فروختم، امام فرمود: همانند مردم هر روز براى همان روز طعام تهيه كن. آن گاه فرمودند: اى متعب! خوراك عيال مرا نيمى از گندم و نيمى از جو قرار ده. خداوند مىداند كه من مىتوانم همۀ خوراكم را گندم قرار دهم ولى دوست دارم خداوند مرا ببيند كه در حسابرسى معاش زندگى به نيكى رفتار كردهام. 2
امام صادق(ع) نسبت به فقراى اهل سنت هم توجه خاص داشت، معلى بن خنيس مىگويد: در شبى تاريك امام صادق(ع) به قصد سايبان بنىساعده خارج شد، من نيز او را دنبال كردم. در اين هنگام چيزى از (شانه) امام افتاد. پس گفت: بسم الله اللهم، خدايا، آن را به ما بازگردان.
معلى مىگويد: نزد او رفتم و سلام كردم.
فرمود: معلى هستى؟