227با پدرش امام باقر(ع) زندگى كرد و خود را با صفات نيكوى او آراست. از پدرش و جدش زينالعابدين(ع) آموخت كه فقرا را اطعام كند تا آنجا كه لقمۀ نانى براى اهل و عيال خود باقى نماند و بر آنان لباس بپوشاند تا آن حدّ كه براى عائلۀ خود لباسى باقى نماند. 1
در مورد سخاوت و احسان حضرت هياج بسطام مىگويد: امام جعفر بن محمد(ع) چنان اطعام مىفرمود كه حتى براى اهل و عيالش چيزى باقى نمىماند. 2
حضرت در وصيتى به فرزندش فرمود: اى فرزند! اگر كسى از تو چيزى خواست، به او احسان كن. 3
ديگر از موارد بخشش و احسان، در كتب اهل سنت، نوشتۀ عبدالحليم جندى است، او مىگويد: عين زياد، نام مزرعهاى از آنِ امام صادق(ع) بود. او به كاركنانش دستور مىداد كه راهى به داخل باغ باز كنند تا مردم به درون آن راه يابند و از ميوههاى آن بخورند. هر روز ده سفره مىانداخت كه بر سر هر سفره، ده نفر مىنشست. هرگاه ده نفر برمىخاستند، ده تن ديگر به جاى آنها مىنشستند. هر يك از همسايگان كه به مزرعه نمىآمد، يك ظرف از آن خرماها را برايشان مىفرستاد. زمان برداشت محصول كه مىرسيد، پاداش كارگران را مىداد، آنچه بر جاى مانده بود، به دستور امام(ع) به مدينه برده