116آنها به عاريه، يا قرض و...، مى‌گرفتند و سپس پس مى‌دادند.
4. ادعاى اينكه: «نيت نماز با نيت زكات قابل جمع نيست» نيز، صحيح نيست؛ زيرا:
الف) آنها خيال كرده‌اند كه به هنگام نيت، بايد نيت به زبان گفته شود. به همين دليل مى‌گويندكه حضرت، چگونه در نماز توانسته است بگويد كه انگشتر خود را در راه خدا انفاق مى‌كنم...»؟!
حقيقت امر چنين نيست و تنها همين‌قدر كه انسان توجه دارد كه كارى را براى خدا و نزديك شدن به او انجام مى‌دهد، همين نيت است. نيت در عبادات، همچون نيت در كارهاى معمولى مانند، آب خوردن، نشستن و برخاستن است. حتى لازم نيست از قلب بگذرانيم، تا چه رسد كه بخواهيم به زبان بگوييم.
ب) در حقيقت، اشكال گوينده اين سخن، به خداوند متعال است. چون خدا كسى را كه در حال ركوع، زكات مى‌دهد، مدح و ستايش كرده است. حال، اين درست است كه بگويند: يا اين عمل (انفاق در حال ركوع) اتفاق نيفتاده است و يا خداوند متعال نعوذ بالله اشتباه مى‌كند؟!
ج) آيا تداخل بين عبادت‌ها، امكان‌پذير نيست؟ به عنوان مثال: آيا در حال نگاه كردن به كعبه (كه عبادت است) ،