115باشد، بلكه برعكس، افراد فقير بيشتر از ثروتمندان، اهل صدقه و انفاق هستند.
ج) او به نص آيۀ قرآن، انگشتر خود را بخشيد و اين امر، مستلزم داشتن ثروت زياد نيست. ممكن است انگشتر، به عنوان غنيمت، در يكى از جنگها به دست حضرت رسيده باشد و آنگاه ايشان خواسته است آن را در راه خدا، انفاق كند.
د) در اينجا، زكات به معناى صدقه و انفاق مالى است نه زكات مصطلح؛ زيرا زكات مصطلح اولاً تنها به نُه چيز تعلق مىگيرد. ثانياً هر يك، نصاب خاصى دارد و ثالثاً لازم نيست در حال ركوع پرداخت شود. در قرآن، زكات به اين معنى، زياد به كار برده شده است. چنانكه در بسيارى از آيههاى مكى، در كنار اقامه نماز، دادن زكات آمده است. درحالىكه در مكه، زكات واجب نبوده و در سال دوم هجرى در مدينه، واجب شده است. بههرحال، در قرآن در بيشتر موارد، زكات به هر نوع انفاق مالى اعم از واجب و مستحب اطلاق مىشود.
ه) اين سخن نيز، كه يهوديان براى على(ع) نفقه، مىآوردند، سخنى بىاساس و دروغ است؛ زيرا همه مسلمانان با يهود مدينه، داد و ستد داشتند و گاهى ممكن بود چيزى از