41نماز را وقت زوال آفتاب تا اول تاريكى شب به جاى آر و نماز صبح را نيز به جاى آر كه در حقيقت، مشهود نظر فرشتگان شب و فرشتگان روز است.
در استدلال به آيه شريفه گفتهاند كه خداوند متعال، در شبانه روز پنج نماز بر بندگانش واجب كرده كه چهار تا از آنها از زوال خورشيد تا نصف شب است؛ يعنى ظهر و عصر از زوال خورشيد شروع مىشود و مغرب و عشا از غروب تا نيمه شب است. آن گاه در وقت با هم شريكند. پس لازمۀ وسعت نماز، جواز جمع بين دو نماز است.
فخر رازى مىگويد:
«اگر «غسق» را به ظهور اول تاركى معنا كنيم، همان گونه كه از ابن عباس و عطا و نضر بن شميل رسيده، غسق عبارت است از اول مغرب. پس بر اساس اين فرض در آيه، سه وقت بيان شده است: زوال، اول مغرب و هنگام فجر. البته اين معنا مستلزم آن است كه زوال، وقت ظهر و عصر باشد و وقت مشترك بين نماز ظهر و عصر، همچنين اول مغرب وقت مغرب و عشا بوده و مشترك بين اين دو شود.
اين بيان اقتضا دارد كه مطلقاً جمع بين ظهر و عصر و مغرب و عشا جايز باشد، مگر آن كه بر عدم جواز جمع در وطن بدون عذر، دليلى اقامه شود كه در اين صورت، جمع جايز نيست. 1