174هر كس پس از ايمان آوردن خود، به خدا كفر ورزد [ عذابى سخت خواهد داشت ] مگر آن كس كه مجبور شده و [ لى ] قلبش به ايمان اطمينان دارد. ليكن هر كه سينه‌اش به كفر گشاده گردد خشم خدا بر آنان است و برايشان عذابى بزرگ خواهد بود،
مفسران در مورد شأن نزول آيه بالا مى‌گويند:
«روزى عمّار بن ياسر، همراه با پدر و مادر خود، گرفتار دشمنان گشتند و كافران از آنان خواستند تا دست از اسلام بردارند و به كفر و شرك اعتراف كنند. همراهان عمّار، همگى به يگانگى خدا و رسالت پيامبر گرامى گواهى دادند. سپس برخى از آنان به شهادت رسيدند و ديگران نيز شكنجه شدند.
عمّار بر خلاف ميل باطنى خويش تقيّه كرد و به ظاهر آنچه را كه كافران مى‌گفتند، بر زبان جارى كرد و آزاد شد. هنگامى كه نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد، از سخن خويش بسيار نگران و افسرده گشت. بدين جهت، پيامبر گرامى اسلام وى را دلدارى داد و آيۀ ياد شده نيز در اين زمينه نازل شد.» 1از اين آيات و آيه‌اى كه دربارۀ مؤمن آل فرعون و ديگران آمده است، به خوبى روشن مى‌شود كه پنهان داشتن اعتقاد باطنى براى حفظ جان و جلوگيرى از خسارت‌هاى مادى و معنوى پذيرفتنى است. علماى