173مؤمنان نبايد كافران را -\به جاى مؤمنان-\ به دوستى بگيرند؛ و هر كه چنين كند، در هيچ چيز [ او را ] از [ دوستىِ ] خدا [ بهره‌اى ] نيست، مگر اينكه از آنان به نوعى تقيّه كنيد و خداوند، شما را از [ عقوبت ] خود مى‌ترساند، و بازگشتِ [ همه ] به سوى خداست.

سرخسى حنفى براى جواز تقيه به اين آيه استدلال كرده است. ¹ همچنين مراغى در تفسير اين آيه گفته است:

«علماى اسلام جواز تقيه را از اين آيه استنباط كرده‌اند؛ يعنى اين كه انسان سخنى بگويد يا كارى انجام دهد كه بر خلاف حق باشد، براى جلوگيرى از ضررى كه از دشمن به جان يا آبرو و شرف و يا مال او وارد مى‌شود. ²همچنين در آيه ديگرى آمده است:

«مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْ بَعْدِ إِيمٰانِهِ إِلاّٰ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمٰانِ وَ لٰكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللّٰهِ وَ لَهُمْ عَذٰابٌ عَظِيمٌ » ³