175اهل سنت هم مثل سيوطى درباره آيه پيش گفته و فخر رازى درباره آيه 28 سوره غافر؛ «وَ قٰالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمٰانَهُ أَ تَقْتُلُونَ رَجُلاً أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللّٰهُ » مى‌گويد:
«فرد مؤمنى از آل فرعون به حضرت موسى ايمان آورد و با او رابطۀ پنهانى داشت. او حضرت موسى را از نقشۀ قتل وى به دست فرعونيان آگاه كرد، ولى آن مرد مؤمن ايمان خود را از فرعونيان پنهان داشت. پنهان داشتن ايمان جز به اين نبود كه اقوال و افعالى را اظهار كند كه با عقايد فرعونيان هماهنگ باشد. او اين كار را براى حفظ جان خود و هم براى كمك به حضرت موسى عليه السلام و حفظ جان او از خطر فرعونيان انجام مى‌داد. بنابراين، او به اصل تقيه عمل كرد و قرآن كريم عمل او را با تكريم و ستايش ياد مى‌كند.» 1البته آيات ديگرى هم براى اثبات مدعا وجود دارد (كهف: 19 -\20، انعام: 119 و بقره: 173) كه براى رعايت اختصار از آن‌ها چشم مى‌پوشيم. در كنار آيات، روايات هم مؤيد تقيه است، از آن جمله در كتاب‌هاى اهل سنت آمده است كه عايشه نقل مى‌كند:
«شخصى به در خانۀ رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد و اجازۀ ورود خواست. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: او را اجازه