1) . اصل نام او در عبرى «يصحاق» فعل مضارع به معناى «مى‌خندد» است. دائرة المعارف بزرگ اسلامى، ج هشتم، ص 224.

2) . عن رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله : «... عاش اسحاق بن ابراهيم عليه السلام مائه و ثمانين سنه». بحارالأنوار، ج 12، ص 113.

3) . دائرةالمعارف تشيع، ج دوّم، ص 125 بنابر روايت عهد عتيق خداوند ابراهيم خليل عليه السلام را در 99 سالگى بشارت رسانيد كه همسرش ساره را بركت داده است و از وى پسرى به او خواهد بخشيد، پسرى كه او نيز بركت خواهد يافت و امت‌ها از وى به وجود خواهد آمد. ابراهيم عليه السلام از اين خبر خنديد و با خود انديشيد كه چگونه مردى 100 ساله و زنى 90 ساله صاحب فرزندى خواهد شد... در عهد عتيق دربارۀ دورۀ كودكى اسحاق سخن بس اندك است. تنها اشاره شده كه ابراهيم عليه السلام او را در سن 8 روزگى به فرمان خدا ختنه كرد و چون رشد نمود، به مناسبت از شير گرفتن او جشنى بزرگ بر پا داشت... با تولد اسحاق ناسازگارى ساره با اسماعيل فرزند مهتر ابراهيم عليه السلام و مادرش هاجر فزونى يافت، چندان‌كه ساره ابراهيم را واداشت تا هاجر و فرزندش اسماعيل را از سرزمين كنعان دور سازد. در سفر پيدايش (باب 22) دربارۀ نوجوانى اسحاق به امتحان ذبح فرزند اشاره شده، و چنين آمده است كه ابراهيم عليه السلام مأمور شد تا يگانه فرزند خود اسحاق را به قربانگاه ببرد، اما از آن‌جا كه وى توانست ايثار وضعيت خويش را در برابر پروردگار به اثبات برساند، از ادامۀ كار معاف شد و از جانب خداوند فرمان يافت تا در عوض اسحاق، قوچى را كه در آنجا حاضر شده بود (براى قربانى سوختنى) بگذارند. گفتنى است كه در منابع اسلامى غالباً اسماعيل به عنوان ذبيح شناخته شده است. به روايت عهد عتيق اسحاق در 37 سالگى مادر خويش را از دست داد و در 40 سالگى ازدواج كرد. او به توصيۀ پدر و مساعدت خادم او، همسرش را از بوميان سرزمين ناحور در ارام نهرين از قبيله‌اى كه ابراهيم عليه السلام بدان تعلق داشت برگزيد. بر پايۀ اشارات سفر پيدايش، زوجۀ وى رِفقه دختر بتوئيل، پسرِ برادر ابراهيم عليه السلام بوده، ثمرۀ اين پيوند پس از 20 سال دو پسر توام بود كه هنگامى كه در بطن ما در خويش پرورش مى‌يافتند، منازع يكديگر بوده‌اند... بر پايۀ مطالب سفر پيدايش، اسحاق در اواخر عمر، در حالى كه پير و نابينا شده بود بر آن شد تا يكى از فرزندان را وصى خود سازد و اين جايگاه در نهايت نصيب يعقوب شد و اسحاق پس از وصيت 20 سال ديگر زندگى كرد و سرانجام در 180 سالگى در صبرون درگذشت. دائرةالمعارف بزرگ اسلامى، ج هشتم، ص 224 به نقل از روايت عهد عتيق، پيدايش ( 17: 16 - 17 )، (18: 1 - 2، 20 به بعد) ، (18 - 10)، (21: 804).