54خاطر حرم واجب كرده است.در حديث ديگرى، امام رضا عليه السلام فرمودهاند: مردم مأمور شدهاندكه احرام ببندند، تا پيش از ورود به حرم امن الهى، خشوع پيدا كنند و به چيزى از كارهاى دنيا و زينت ها و لذتهاى آن سر گرم و مشغول نباشند و در راه آن چه كه به سوى آن آمدهاند، شكيبا باشند و با همۀ وجودشان رو به خانۀ خدا آورند، به علاوه در احرام، بزرگداشت خداى متعال و خانۀ او و فروتنى براى حاجيان است، وقتى كه مىخواهندبه سوى خدا بروند و بر او وارد شوند، در حالى كه به پاداش او اميدوارند، از كيفرش بيمناك و به سوى او روانند، و با فروتنى و تواضع و خضوع، روى به سوى او مىكنند.» 1سه نكتۀ ظريف و دقيق از استاد شهيد مطهرى:
نكتۀ اوّل: اين كه انسان در مدت معينى يك سلسله كارهاى حلال را برخود حرام مىكند؛ از اين جهت مثل روزه است، تمرين تقوا است. انسان چارهاى ندارد از اين كه در همۀ عمر در حال احرام بسر برد و محرم باشد، تحمل بعضى محدوديتها براى رسيدن به سعادت لازم است. هر رژيم تربيتى را كه شما در دنيا پيدا كنيد، براساس لاقيدى مطلق و بىباكى و بىارادگى نيست، بالأخره يك سلسله چيزها را تحريم مىكند.
نكتۀ دوّم: امورى است كه تحريم شده و حس مقاومت در برابر آنها تقويت شده، از قبيل صيد، مباشرت با زن، اذيت و آزار حيوان، بوى خوش، نگاه در آينه، دروغ گفتن و فحش دادن و جدال كردن، زينت كردن، پوشيدن سر و لباس دوخته براى مرد و پوشيدن صورت براى زن.
در تحريم صيد، حس شكارچىگرى را از انسان مىخواهد بگيرد، حس آزار را از انسان مىگيرد، قدرت تحمل اذيّت به انسان مىدهد، مقاومت در برابر ميل جنسى مىدهد، ترك استظلال و ترك نازپروردگى مىدهد.
نكتۀ سوم: دربارۀ لباس است ؛ لباس در قسمت هاى سادگى و بى رنگى و بىنشانى، محو رنگ ها و شكل هاى لباس ها، براى يك مدت موقت هم كه شده، همۀ مردم از درجهدار و غير درجه دار، نشاندار و غير نشان دار، نوپوش و كهنه پوش، همه را در يك لباس جمع كرده. گاهى اتفاق مىافتد كه