1) . صفا بخش كوچكى از كوه ابو قبيس است كه در جنوب مسجد الحرام قرار گرفته و مروه نيز قسمتى كوچك از «قعيقعان» مى‌باشد كه در شمال شرقى مسجد واقع شده و محل سعى كه به آن مسعى مى‌گويند در فاصلۀ اين دو است كه به دو سير رفت و برگشت تقسيم كرده‌اند. بالاى مسعى طبقه دومى نيز ساخته شده كه حجاج غير شيعه در آنجا به سعى مى‌پردازند ولى از آنجا كه طبقه دوم بين دو كوه واقع نشده از نظر فقهاى شيعه داراى اشكال است. فرهنگ جغرافيايى - تاريخى، ص 225.

2) . صفا در لغت به معناى سنگ سخت و صافى است كه با خاك و شن مخلوط نباشد. «مبرد» گفته است: صفا سنگى را گويند كه‌گل و خاك در آن نباشد و طريحى در «مجمع البحرين» مى‌گويد: صفا اگر مفرد آورده شود به معناى سنگ و اگر به صورت جمع استعمال شود به معناى سنگ نرم است. طريحى دربارۀ مروه نيز گفته است «المرو» سنگ سفيد برق دار را گويند كه با آن آتش روشن مى‌كنند و مفرد آن «مروه» است و بدين سان «مروه» را در مكه مروه مى‌ناميده‌اند. ياقوت حموى، صفا و مروه، فرهنگ نامۀ موضوعى قرآن كريم، ج دوم، ص 2069 تاريخ القويم مى‌نويسد: و جبل الصفا واقع اسفل جبل ابى قبيس مما بجبل الصفا، تاريخ القويم، ج 3، ص 135. عبد الحميد بن ابى الديلم از امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند صفا را به اين خاطر صفا خوانده‌اند كه مصطفى و برگزيدۀ آدم بود، كه بر كوه صفا هبوط كرد. لذا از اسم آدم (يعنى از كلمۀ مصطفى) نامى و اسمى براى كوه برگرفته شد و دليل بر آن اين است كه آدم مصطفى است، آيۀ شريفۀ «إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى الْعٰالَمِينَ» مى‌باشد و چون حوا بر كوه مروه فرود آمد. اين كوه را به اين نام خوانده‌اند، چه آن كه مرأه (زن) كه حوا باشد، بر آن نازل گرديد.

3) . حج نماز بزرگ، غلامعلى حداد عادل، ص.

4) . سورۀ بقره، آيۀ 158.