187 كجا وصف محدود لايق بود؟
الهى تو آرام جانى مرا فداى تو گشتم نشانى مرا نظر كن به اشك پشيمانيم نجاتم بده از پريشانيم دمى از ندامت نياسوده ام قبولم نما گر چه آلودهام خطا و گناهم ز حد شد فزون به كارم گره مىزند چند و چو