150است كه استحقاق و سزاوار عبادت است كه آن هم، اللّٰه است و به جز او، هيچ موجود ديگرى چنين جايگاهى ندارد.
شرك در الوهيت: شرك در معبوديت است؛ يعنى اعتقاد بر اين كه موجود ديگرى غير از اللّٰه نيز، استحقاق و سزاوار عبادت است و مىتواند معبود قرار گيرد؛ يعنى در برابر موجودى غير از خداوند نيز، اظهار تذلل و كرنش، صحيح است.
هركسى كه معتقد باشد غير از خداوند موجود ديگرى مستحقّ عبادت و داراى جايگاه معبوديت است، اين فرد مشرك است؛ خواه آن موجود مورد پرستش موجود نامقدس باشد؛ همانند بتها و يا موجود مقدس باشد؛ مانند فرشتگان، انبيا و ...
حال اين سؤال مطرح مىشود كه آيا عقيده شيعيان و ديگر فِرَق مسلمانان، كه توسل و استغاثۀ به پيامبر و امامان معصوم عليهم السلام را جايز مىدانند، نوعى شرك به حساب نمىآيد؟ اين سؤال از آن جهت مطرح مىشود كه استغاثه، توسل و درخواست حوائج، از مصاديق عبادت است؛ زيرا همۀ آنها، نوعى تذلل است و اگر تذلل در برابر غير خدا شرك است، پس توسل و استغاثۀ به پيامبر و امامان را بايد چگونه توجيه كرد.
آيا سخنان وهابيت كه طرفداران توسل و استغاثه را مشرك مىدانند، صحيح است؟
پاسخ:
جواب اين سؤال، بارها در همين كتاب مطرح و روشن شده است. 1