149
شرك در ربوبيت
مقصود از شرك در ربوبيت، اين است كه مشرك، معتقد به موجود ديگرى در رديف خداوند باشد كه در جهان هستى تأثيرگذار است و در تدبير جهان، موجود ديگرى (به جز خداوند) نقش دارد. پيش از اين در «شرك طولى و عرضى»، به طور مشروح و با دلايل فراوان، ثابت كرديم كه مشركان بر اين عقيده بودهاند كه بتها سود و زيان مىرسانند و شفا مىدهند و مىتوانند شفاعت كنند؛ به اعتبار اينكه عقيدۀ آنان چنين بوده، مىتوان آن را شرك در عقيده نيز ناميد، و به اعتبار اين كه، اين عقيده، آشكار و علنى بوده، شرك جلى نيز ناميده مىشود. در مقابل شرك در ربوبيت، توحيد در ربوبيت است كه تدبير جهان، تنها در دست خداوند است و هيچ موجود ديگرى، بدون اذن خداوند، تدبيرى ندارد.
شرك در الوهيت [شرك در عبادت]
شرك در الوهيت را مىتوان شرك در عبادت نيز ناميد كه جهت آن روشن خواهد شد. شرك در الوهيت، در برابر توحيد در الوهيت است.
واژۀ الوهيت، به معناى معبوديت است.
مراد از توحيد در الوهيت اين است كه: در جهان هستى تنها يك موجود