375
*آيه بيستم
«لَكُمْ فِيهٰا مَنٰافِعُ إِلىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى ثُمَّ مَحِلُّهٰا إِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِ (حجّ: 33».
شرح واژگان
أ. أجل: اين واژه به معناى مدت زمان مشخص مى‌باشد. 1 و وصف مسمّى در حقيقت براى تأكيد است.
ب. محلّ: حلّ، يحُلّ (به ضمّ حاء) حِلاً و حُلولاً به معناى فرود آمدن در جايى است، در مقابل رحْل كه به معناى رفتن و كوچ كردن است. و مَحَلّ (به فتح حاء) به معناى جايى است كه در آن فرود مى‌آيند و منزل مى‌كنند. اما حَلّ يحِلّ(به كسر حاء) حَِلاً و حلالاً به معناى تحليل و حلال آمده است. و مَحِلّ(به كسر حاء) به معناى زمان و مكان حلال شدن است. 2
چشم‌انداز آيه و محتواى آن
اين آيه در ارتباط با آيات قبل كه سخن از مناسك حجّ و از جمله منسك ذبح و قربانى بود، در ادامه به بيان اهميت قربانى، تعيين محدوده سودبرى و تعيين زمان و مكان قربانى پرداخته است.