258 فوريت حج

مطلب ديگرى كه در اين قسمت از آيه وجود دارد اين است كه بر مبناى ظهور صيغه امر در فوريت، بسا بتوان گفت كه آنچه مطلوب است، انجام حج بدون هيچ‌گونه تأنى و تراخى است. افزون بر اين كه روايات منع صرور از قبول نيابت و روايات تسويف نيز مى‌تواند وجوب فوريت را اثبات نمايد. چنانكه در روايتى راوى مى‌گويد: از امام صادق در باره تاجرى كه حج را به تأخير مى‌اندازد پرسيدم، آن حضرت فرمود: «لَيْسَ لَهُ عُذْرٌ فَإِنْ مَاتَ فَقَدْ تَرَكَ شَرِيعَةً مِنْ شَرَائِعِ الإِسْلامِ». ¹بايد توجه داشت كه منظور از فوريت در انجام حج، اقدام در اولين فرصت در سال استطاعت است، نه روز و ماهى كه قدرت مالى پيدا كرد.

4. ترك حج

در انتهاى آيه فرمود: «وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعٰالَمِينَ» . در خصوص ارتباط اين جمله با موضوع حجّ بايد گفت: اين فقره گرچه به صورت «شرطيه» و مطلقه آمده است و مفيد اين قاعده كليه مى‌باشد كه هركس هر نوع شركى بورزد، سود و زيانى متوجه ذات اقدس اله نمى‌باشد، ليكن با توجه به اقتران آن با برنامه حج، در حقيقت بسان يك كلام شده است. و اين كفر را متعلق به حجّ نموده است. ²