187همگان در آن جمعند «ثُمَّ يَجْمَعُكُمْ إِلىٰ يَوْمِ الْقِيٰامَةِ (احقاف: 26)». ليكن هر كس مسؤول كار خويش است، كه فرمود: «وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ فَرْداً (طه: 95)».
6. حضور در مشعر و انجام مناسك خود نمادى از هدايت خاصه الهى است، كه نصيب زائران خانه خدا شده است. بنابراين هر حاضر در مشعر بايد شكرگذار اين نعمت باشد.
7. ذكر در مشعر به دليل «كما هداكم» يك وظيفه بدوى نيست، بلكه وظيفه‌اى است كه در ازاء يك نعمت اعطايى انجام مى‌شود.
8. چون سرزمين عرفات محل فزونى عفو و مغفرت از گناهان است، خداى سبحان خود با «غَفُورٌ رَحِيمٌ» ، موصوف نمود تا دلالت بر مبالغه و كثرت نمايد.
***