197«و تجهزت قريش و من والاهم من قبائل كنانة و تهامة». 1در قرآن نيز از اين اتّحاد قريش براى حمله به مدينه و بذل مال فراوان يادى شده است كه كاملاً مؤيِّد اسناد تاريخى در بيان سبب وقوع واقعۀ احد در سال سوم هجرى است:
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللّٰهِ فَسَيُنْفِقُونَهٰا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلىٰ جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ . 2شيخ طبرسى در ذيل آيه، صريحاً شأن نزول آن را در بارۀ ابىسفيان دانسته كه با چنين مالى: «استأجر يوم أُحُد ألفين من الأحابيش يقاتل بهم النبيّ» 3 و به روايت ابناسحاق از طريق سعيد بن جبير و مجاهد در «السيرة النّبويه» استناد كرده است 4؛ هرچند احتمال صحيح بودن رواياتى را كه از مقاتل و الكلبى نقل شده و مبنى بر اين است كه آيه: «نزلت في المطعمين يوم بدر». رد نكرده است. 5قريش در اين تصميم، به قدرى جدّى و كينهتوزانه، راههاى هجوم به مدينه را پيشبينى مىكردند كه از نظر تاريخى مىتوان آن را جدّىترين تدارك جنگى قريش قلمداد نمود. از زمرۀ اين تداركات، تصميم به آوردن زنها بود تا به رسم قبايل، فرار موجب سرزنش و تحقير آنها گردد. ابناسحاق در دنبالۀ آن گفتهها مىنويسد:
«از اين نوبت چنان مجرّد نرويم؛ بلكه زنان با خود ببريم و ايشان را در روى