198مصاف باز داريم؛ تا به هيچ حال از لشكر محمّد پشت ندهيم؛ يا جمله سر بنهيم و اگر نه يك بار انتقام خود باز خواهيم.» 1محمّد بن جرير طبرى مىنويسد:
«قريشيان با همۀ كسان خود از حبشيان و بنىكنانه و اهل تهامه برون شدند و زنان را نيز همراه بردند؛ كه مردان را تحريك كنند و مانع فرارشان باشند.» 2و برهانالدّين حلبى نوشت: «و خرج معهم النساء بالدفوف».
سپس به گفتۀ سبط بن الجوزى استناد كرده كه:
«و ساروا بالقيان و الدفوف و المعازف و الخمور و البغايا». 3تقريباً همۀ منابع تاريخى اتّفاق نظر دارند كه پانزده نفر از زنانِ بزرگان قريش با لشكر همراهى كردند؛ كه از جملۀ آنان بود هند همسر ابوسفيان، امّحكيم بنت طارق همسر عكرمه، سلافة همسر طلحة ابن ابىطلحه و امّمصعب بن عمير. فاطمه بنت وليد همسر حارث بن هشام، بره همسر صفوان و ريطة كه با عمرو بن عاص مربوط بود.
حلبى مىنويسد:
«أمّ مصعب بن عمير يبكين قتلى بدر و ينحن عليهم يحرضنهم على القتال و عدم الهزيمة و الفرار». 4ابنسعد از اين همراهى سخن به ميان آورده است؛ آنجا كه مىگويد: