192لطف و مهمان‌نوازى يكى از ساكنان اين محل، به بالاترين نقطۀ تپّه صعود كرد و از پشت بام خانۀ وى به مطالعۀ عمومى موقعيّت جغرافيايى زمين مسطّحى كه بين تپۀ مزبور و كوه احد قرار دارد، پرداخت و ساعاتى از روز را گذراند و نقشه‌ها و اسلايدهاى خود را تهيّه كرد.پيكرۀ 10 - 2 ؛ 11 - 2 ؛ 12 - 2

ب : واقعۀ احد

«اُحد» نامى است كه در تاريخ مدينه، عموماً بر واقعۀ هجوم وحشيانۀ قريش به مردم مدينه اطلاق مى‌گردد؛ زيرا وقوع اين حادثه در دامنۀ كوه، حدّ فاصل وادى قناة و رشته كوه احد بوده است. «طبرى» زمان حادثه را «شنبه هفتم شوّال» دانسته است ¹ و اين با نظر «واقدى» مطابقت دارد؛ آنجا كه مى‌گويد:

«...يوم السبت لسبع خلون من شوّال على رأس اثنين و ثلاثين شهراً». ²يا به تصريح شيخ طبرسى: «رأس سنة من بدر». ³

1 / ب : انگيزۀ هجوم قريش به مدينه

مدينه آرام بود و مسلمانان، زندگى را با صلح و صفا، مودّت و مُؤاخات مى‌گذراندند و در پرتو تعاليم پيامبرشان بى‌آن‌كه معترض قوم و قبيله‌اى باشند، به سير و سلوك مشغول بودند. در اين حال ناگاه خبر هجوم و لشكركشى طوايف كينه‌توز و بت‌پرست قريش به مدينه انتشار يافت.

انگيزۀ اين هجوم چه بود؟ چرا قريش، يكپارچه به نابودى شهر مدينه مصمّم شد؟ آيا هدف، دفاع از آيين بت‌پرستى بود؛ يا صرفاً براى ارضاى التهابِ غضب و كينه‌هايى