212
اينك ادامۀ بحث
اين بود عكسالعمل رسول خدا صلى الله عليه و آله بهنگام مرگ ابراهيم و عثمان بن مظعون و سنت آن حضرت در مراسم تدفين و به خاكسپارى پيكر آنان و اين بود آنچه رسول خدا صلى الله عليه و آله در جهت ابقاى قبر و حفظ اثر آنان با گفتار و عملش و بوسيله نصب كردن سنگ و گاهى با استحكام بخشيدن بوسيلۀ ريختن آب بر قبر، انجام داد.
بطورى كه ملاحظه فرموديد، سنت و روش پيامبر صلى الله عليه و آله در هر دو مورد و نسبت به هر يك از ابراهيم(فرزندش)و عثمان بن مظعون مشابه بود و در هنگام مرگ، تا آخرين مرحلۀ مراسم تدفين، دربارۀ آنان يكسان عمل نموده است.
مجموع اين حركت و اين روش را مىتوان در دو محور و بصورت دو بخش زير خلاصه نموده و نتيجهگيرى كرد:
الف-گريۀ رسول خدا و مسلمانان در مرگ عثمان بن مظعون و ابراهيم فرزند پيامبر
اظهار غم و اندوه و گريه كردن در مرگ و فقدان عزيزان، از لوازم عاطفۀ بشرى و از آثار رقت و از مقتضيات رأفت انسانى است و به مضمون گفتار رسول خدا صلى الله عليه و آله
«انّها رحمة وضعها اللّٰه في قلوب من يشاء وانّما يرحم اللّٰه من عباده الرحماء»؛ 1
«اين عاطفه و
رأفت و رحمت از الطاف و نعمتهاى خداوندى است و در قلب هر يك از بندگانش كه بخواهد قرار مىدهد.»
عاطفه هر چه بيشتر باشد، طبعاً اثر آن نيز بيشتر، و رحمت و رأفت درونى هر چه عميقتر شود تأثير آن و گريه شخص نيز به همان اندازه شديدتر خواهد گرديد.
اينجاست كه مرگ ابراهيم و عثمان بن مظعون در پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بيش از ساير افراد مؤثّر مىشود و آن حضرت در فقدان آنان، آنچنان گريه مىكند كه حاضرين را نيز تحت تأثير قرار مىدهد و موجب گريۀ شديد آنان مىگردد.
رسول خدا در مرگ ابن مظعون دوبار گريه كرد: الف-بهنگام مرگ-ب-وقت كفن كردن. هنگامى كه پيكر ابن مظعون را كفن مىكردند، آن حضرت در حالى كه بر پيشانى او