230بيان مطالبى دربارۀ پوشش كعبه آورده، به نقل از ماوردى از اين قرار است:
نخستين كسىكه پارچۀ ديباج بر كعبه پوشاند، خالدبن جعفربن كلاب بود كه بچه شترى با بار گندم يافت كه تعدادى فرش پشمى نيز حمل مىكرد؛ آنها را بر كعبه آويخت.
فاكهى پيش از آنان به اين مطلب اشاره كرده و گفته است: محمدبن ابىعمر و عبدالجباربن علاء نقل كردهاند كه سفيان از مسعر از خشرم نقل كردهاند: در زمان جاهليت، خالدبن جعفر به بچه شترى برخورد كرد كه فرش ديباجى بارش بود، آن فرش را به كعبه فرستاد تا در آنجا فرش شود.
از جملۀ اين افراد، مادر عباسبن عبدالمطّلب بود كه بنا بهگفتۀ ابوعبيده - كه ابنحاج در منسك خود نقل كرده - كعبه را با حرير و ديباج، پوشانيد. از ابوعبيده نقل شده كه علّت اين كارِ وى، آن بود كه عباس در كودكى گم شده بود و او نذر كرد كه اگر فرزندش پيدا شود، كعبه را پوشش دهد، وقتى عباس را پيدا كرد، كعبه را پوشاند و او نخستين زن عرب است كه بنا به گفته سُهيلى و ديگران، كعبه را با ديباج پوشانيد.
زبيربن بكار گويد: آن كس را كه مادر عباس او را گم كرد و نذر كرد كه اگر پيدا شود، كعبه را بپوشاند، پسر ديگرش ضِراربن عبدالمطّلب، برادر عباس بود. او يادآور شده كه مادر عباس ابياتى خطاب به او مىخواند كه يكى از خدّام كعبه او را پيدا كرد و امّ عباس نيز به نذر خود عمل كرد و كعبه را پوشش داد.
پس از ازرقى، كعبه انواع پوششها را به خود ديد و طبق گفتۀ ابن عبد ربّه در «العقد الفريد»؛ از جمله با ديباج سفيد خراسانى و ديباج قرمز خراسانى پوشانيده شد.
اينك عين سخن او را در مورد پوشش كعبه نقل مىكنيم. او پس از بيان مطالبى دربارۀ كعبه مىگويد: همۀ خانۀ كعبه، جز ركن حجرالأسود، پوشانده شده است.
پردههاى كعبه به اندازۀ يك قامت و نيم از حجرالأسود نمايان مىشود. نزديك موسم حج، كعبه با كتان «قباطى» كه همان ديباج سفيد خراسانى است، پوشيده مىشود و تا هنگامى كه مردم احرام پوشيدهاند، بر همين پوشش مىماند و پس از پايان احرام در روز «نحر» پوشش كعبه عوض مىشود و ديباى قرمز خراسانى جاى پوشش قبلى را مىگيرد