125 دست دعاييست كه بر آسمان‌ست داشته هر سوى زمين و زمان‌ست ¹
دست تهى،پاى تهى،سر تهى كوه و زمين جمله تهى در تهى
زين همه يك باره برآمد نفور خواست قيامت نگر و نفخ صور
دل به درون گرم چو خورشيد شد رعشۀ تن بر نَهَجِ بيد شد
شيوه شيون به بدن راه يافت تنگى دل ²دستگه آه يافت
نعرۀ يا رب به فلك بر گذشت اشك روان آمد و از سر گذشت
گشت فلك زخم گه تير آه رحمت حق ³ريخت بر آن جايگاه
جمع به هم آمده انس و مَلَك پر ز فغان كرده رواق فلك
سوز درون بين كه بهر يا ربى سوخته بر چرخ فلك ⁴كوكبى
از نم درياى كرم كوه كوه فيض خدا ريخته بر آن گروه
گريۀ يك كودك حلوافروش بحر سخا و كرم آرد به جوش
روز چنين آتش دل‌هاى زار جوش برآورد ز ششصد هزار ⁵

اعمال‌منىٰ

صَبَّحك ⁶اللّٰه صباح السعيد بر همه ميمون بود اين صبح عيد ⁷
اين چه صباح‌ست كه ششصد هزار بنده شد آزاد صغار و كبار