199بنابراين اگر تفاوت در جوهرهى قرآن نبوده و با ارائهى آن قرآن،حجت بر ديگران تمام شد،چه لزومى داشت كه امام در زمان خلافتشان براى حاكم كردن آن قرآن دست به شمشير برند؟
با اندك آشنايى با سيرهى امام على عليه السّلام روشن مىگردد كه آن حضرت مانند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از هر نوع اختلافى در بين مسلمين به شدت جلوگيرى مىكردند؛به طور نمونه،شيوهى امام در ماجراى قتل عثمان معروف است.با آن كه عثمان امام را متهم كرد و گفت:«تو و كاتب من نامه براى شورشيان نوشتيد...» 1؛ليكن امام عليه السّلام براى جلوگيرى از فتنه و خونريزى تا آخرين لحظه تلاش نمودند و حسنين عليهما السّلام را براى دفاع گماردند.
حضرت در نامهاى به ابو موسى أشعرى مىنويسد:
بدانكه هيچكس در ميان اين مردم براى اجتماع امت محمد صلّى اللّه عليه و آله و الفت آنان با يكديگر،حريصتر از من نيست. 2
بنابراين كسانى كه مىپرسند چرا امام،كه اسد اللّه و اسد رسول اللّه بود،با قدرت شمشيرش مصحف خود را آشكار نكرد، 3يا از وضعيت جامعهى اسلام و سيرهى امام و پيامبر بىخبرند و يا تجاهل مىكنند؛چون با گزارشى كه حذيفة بن يمان به عثمان داد و گفت:«صحابه يكديگر را در قرائت قرآن تكفير مىكنند و عثمان هم دست به توحيد مصاحف زد» 4،ايجاد اختلافى ديگر در عصر حكومت امام در جامعهى اسلامى چه معنايى داشت؟البته اگر متن آن مصحف با قرآن موجود داراى تفاوت بود،قضيه شكل ديگرى داشت.
شبههى دوم: اين شبهه برخاسته از تعارضى است كه از محتواى اين مصحف با سيرهى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ناشى مىشود.دكتر قفارى در اينباره مىنويسد: