125قُنُوطَ الْأَيٰاسِ، وَلاَ انْقَطَعَ رَجٰائِي مِنْ جَمِيلِ كَرَمِكَ، إِلٰهِي إِنْ نااميدى را مسلط مكن و اميدم را كه به كرم نيكويت دارم قطع مكن خدايا اگر كٰانَتِ الْخَطٰايٰا قَدْ أَسْقَطَتْنِي لَدَيْكَ، فَاصْفَحْ عَنِّي بِحُسْنِ تَوَكُّلِي خطاهايم مرا از نظرت انداخته پس بدان اعتماد خوبى كه به تو دارم از عَلَيْكَ، إِلٰهِي إِنْ حَطَّتْنِي الذُّنُوبُ مِنْ مَكٰارِمِ لُطْفِكَ، فَقَدْ نَبَّهَنِي من درگذر خدايا اگر گناهانم بواسطۀ بزرگواريهاى لطفت مرا بى‌مقدار ساخته ولى در عوض الْيَقِينُ إِلىٰ كَرَمِ عَطْفِكَ، إِلٰهِي إِنْ أَنٰامَتْنِي الْغَفْلَةُ عَنِ الْاِسْتِعْدٰادِ يقين به بزرگ توجه تو مرا هشيار كرده خدايا اگر بى‌خبرى از آماده شدن براى ديدارت لِلِقٰائِكَ، فَقَدْ نَبَّهَتْنِي الْمَعْرِفَةُ بِكَرَمِ آلاٰئِكَ، إِلٰهِي إِنْ دَعٰانِي إِلَى مرا به خواب فرو برده ولى در عوض معرفت به بزرگ نعمتهايت مرا بيدار كرده خدايا اگر بزرگ النّٰارِ عَظِيمُ عِقٰابِكَ فَقَدْ دَعٰانِي إِلَى الْجَنَّةِ جَزِيلُ ثَوٰابِكَ، إِلٰهِي كيفرت مرا به دوزخ مى‌خواند ولى در مقابل پاداش فراوانت مرا به بهشت دعوت مى‌كند خدايا فَلَكَ أَسْأَلُ وَإِلَيْكَ أَبْتَهِلُ وَأَرْغَبُ، وَأَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلىٰ پس از تو خواهم و بسوى تو زارى كنم و بگرايم و از تو خواهم كه درود فرستى بر مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تَجْعَلَنِي مِمَّنْ يُدِيمُ ذِكْرَكَ، وَلاٰ يَنْقُضُ محمد و آل محمد و مرا از كسانى قرارم دهى كه پيوسته به ياد تواند و پيمانت را عَهْدَكَ، وَلاٰ يَغْفُلُ عَنْ شُكْرِكَ، وَلاٰ يَسْتَخِفُّ بِأَمْرِكَ، إِلٰهِي نمى‌شكنند و از شكر تو غافل نشوند و دستور تو را سبك نشمارند خدايا