36
زيارت حج و ادب باطنى
وقتى كه حج، حضور در ميقاتِ ربّ است، وقتى شركت در ضيافة اللّٰهٰ است، وقتى لبّيك گفتن به نداى ابراهيم عليه السلام و دعوتِ خداوند است، پس حاجى بايد به تناسبِ «مقام»، خود را مهيّاى اين «بارعام» سازد.
در مورد ادب باطنى حج، امامصادق عليه السلام فرموده است:
«اذا اردت الحج فجرد قلبك لله من قبل عزمك من كل شاغل و حجاب كل حجاب و فوض امورك كلها الى خالقك و توكل عليه فى جميع ما يظهر من حركاتك و سكناتك ...». 1
دل را در هنگام و هنگامۀ حج براى خدا مجرد ساختن و از هر حجابى و شاغلى آزاد ساختن، همۀ امور را به خدا سپردن و در تمام حركات و سكنات، بر او توكّل داشتن...
با پوشيدن جامۀ احرام، جامههاى گناه را بايد زمين ريخت و با غسل احرام، گناهان را شستشو كرد و توبه نمود و با احرام بستن، با خدا بايد تجديد پيمان نمود و با گفتن «لبّيك»، از صميم جان به نداى دعوتِ خدا و ابراهيم پاسخ گفت و با ورود به حرم، خود را در حريم حرمت الهى ديدو با سعى و طواف، خود راخدايى ساخت و بين خوف و رجا بود. بايد با رمى جمرات، شيطانهاى نهان و آشكار و درونى و بيرونى را طرد كرد و با قربانى گوسفند، نفسْ سركش را قربانى كرد و كشت و... به ميقات دوست رفت و در مِنٰاى معرفت مقيم شد و در