35باشد، هر كه و از هر كجا كه باشد، براى ورود به اين سرزمين مطهّر و حريم حرم دوست، بايد «مُحرِم» شد و لبّيك گفت و قدم صدق بر آن نهاد. چرا كه سر در كوى دوست سپردن و در مطافِ حق گرديدن است.
خدا، زاير را دعوت كرده و اجازۀ ورود و حضور در ميقات و مطاف و حرم داده است؛ چه مقام والا و توفيق بزرگى!
به تعبير لطيف و زيباى حضرت امام خمينى رحمه الله :
«... سفر حج، سفر كسب نيست. سفر تحصيل دنيا نيست.
سفر الى اللّٰه است. شما داريد به طرف خانۀ خدا مىرويد.
تمام امورى كه انجام مىدهيد به طور الهيّت بايد باشد.
سفرتان اينجا كه شروع مىشود سفر به سوى خداى تبارك و تعالى است. بايد مانند انبيا عليهم السلام و بزرگان دين ما كه تمام زمان حياتشان مسافرتشان الى اللّٰهٰ بوده است و از آن چيزى كه در برنامۀ وصول الى اللّٰهٰ بوده است يك قدم تخلّف نمىكردند. شما هم وفود الى اللّٰهٰ داشته باشيد و در ميقات كه مىرويد، لبّيك به خدا مىگوييد. يعنى تو دعوت كردى، و ما هم اجابت...» 1
در ميان جمعى كه به ديدار خانه مىروند، بعضى هم به صاحبخانه مىانديشند. «او خانه همى جويد و من صاحبخانه» و رابط در اين ميان «دل» است و وادىِ سفر، عشق و عرفان.