87مرحوم علاّمۀ امينى را بايد بهترين منبعى به شمار آورد كه در اين زمينه به رشتۀ تحرير درآمده است.
در منابع اهل سنت نيز اين حديث شريف به طرق و اسناد مختلف نقل شده است.
به عنوان نمونه مىتوان به «المصنف» ابن ابى شيبه، 1«مسند» احمد بن حنبل، 2 «سنن» ابن
ماجه، 3 «سنن» ترمذى، 4 «فضائل الصحابه» نسائى، 5 «مستدرك حاكم»، 6 و دهها منبع روايى معتبر اشاره نمود.
به نظر مىرسد كه اهل سنّت با سند اين حديث مشكلى ندارند. اشكال اينان به دلالت و معناى حديث ولايت مربوط مىشود.
شيعه به طور قطع واژۀ «مولا» در اين حديث را به معناى سرپرست و اولى به تصرّف مىداند؛ معنايى كه نصّ بر امامت و خلافت على (ع) به شمار مىرود. اما اهل سنّت معناى واژۀ «مولا» را صرفاً به معناى دوستى و مانند آن گرفتهاند.
در اين باره بايد گفت كه هر چند واژۀ «مولا» در لغت داراى معانى گوناگونى است اما انصاف آن است كه در اين حديث به معناى اولويت در تصرّف و