86اوست، خداوندا! دوست كسى باش كه او را دوست بدارد و دشمن كسى باش كه او را دشمن بدارد و كسى را يارى كن كه او را يارى كند و كسى را واگذار كه او را واگذارد».
پس از آن مردمان دسته دسته به نزد على (ع) آمدند و به او تبريك گفتند، و اين واپسين فريضهاى بود كه خداوند بر امت پيامبر(ص) واجب ساخت.
آنچه از اين امر خبر مىداد نزول آيهاى بود كه از اكمال دين و اتمام نعمت سخن مىگفت و مىفرمود: ( اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلاٰمَ دِيناً )؛ 1 يعنى: «امروز دينتان را برايتان كامل و نعمتم را بر شما تمام كردم و اسلام را به عنوان آيين براى شما پسنديدم».
حديث شريف غدير از نظر سند داراى استحكام و صلابت ويژهاى مىباشد، بهگونهاى كه فريقين آن را در كتب روايى خود به تواتر روايت كردهاند.
ابن عقدۀ كوفى (د.333 ق) دربارۀ طرق روايى و اسناد گوناگون اين حديث كتاب مستقلّى با نام «كتاب الولاية» نگاشته، كه در ميان شيعه و اهل
سنّت معروف است.
در قرن اخير نيز، انعكاس غدير خم را بايد در كتاب ارزشمندى كه با همين نام نگاشته شده است جستوجو كرد. «الغدير» اثر گرانسنگ محقّق فرزانه