139آن‌كه از آنان تقيه نماييد».

به نظر مى‌رسد كه اصطلاح «تقيه» از اين آيۀ شريفه گرفته شده است.

جالب است كه بخارى نيز منظور از اين آيه را تقيه دانسته است. ¹

قرآن كريم در جاى ديگر مى‌فرمايد: مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْ بَعْدِ إِيمٰانِهِ إِلاّٰ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمٰانِ وَ لٰكِنْ

مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللّٰهِ وَ لَهُمْ عَذٰابٌ عَظِيمٌ ؛ ² يعنى: «هر كس به خداوند پس از ايمان آوردنش كافر شود، مگر كسى كه اكراه گردد در حالى كه دلش به ايمان مطمئن باشد، اما كسى كه آغوش خود را به روى كفر بگشايد خشم خدا بر آنان خواهد بود و عذابى بزرگ خواهند داشت».

در اين آيه نيز كسى كه با وجود ايمان قلبى براى حفظ جان خود مجبور به اظهار كفر شده باشد از خشم و عذاب الهى استثنا شده، و اين صريح در روا

بودن و مشروعيت تقيه است.

اهل سنّت در تفسير اين آيه از ابن عباس روايت كرده‌اند كه گفت: «خداوند خبر داده است كه هر كس بعد از ايمان آوردن كافر شود مورد غضب الهى خواهد بود، اما كسى كه به اظهار كفر با زبان مجبور