107على بن‌الحسين افتاد و گفت:

- نامت چيست؟

- على بن الحسين.

- پسر زياد بشگفت شد و پرسيد:

- مگر نه على بن الحسين را خدا كشت؟!

على خاموش مانده.

- پسر زياد ديگر بار پرسيد:

- چرا خاموشى؟

- برادرى داشتم كه نامش على بود، مردمانش كشتند.

- خدا او را كشت، على خاموش ماند و چون پسر زياد از وى پاسخ خواست.

اين آيه‌ها را خواند:

«اَللّٰهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِهٰا.... ¹ وَ مٰا كٰانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلاّٰ بِإِذْنِ اللّٰهِ ....» ²

پسر زياد بانگ زد ولى برتو! به خدا تو هم از آنهايى، سپس حاضران را گفت: بنگريد اين كودك بالغ است، گمان مى‌كنم مرد باشد.

سپس امر به كشتن وى داد. زينب دست در گردن او كرد و گفت:

پسر زياد بس است مگر از خوردن خون ما سيرآب نشده‌اى؟ مگر از ما كسى را گذاشته‌اى؟ و گفت او را رها نمى‌كنم مگر آنگاه كه مرا هم با