84حوض من به اندازۀ وسعت «اَيله» «تاصَنعا»ى يمن است و در آنجا به شمار ستارگان آسمان ابريق هست» 1 و جابر از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه «هركه نزد منبر من به دروغ سوگند خورد، حتى براى يك مسواك سبز جايگاهش پر از آتش خواهد شد». 2
منبرى را كه امروز در مسجد شريف است، با آن منبرى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله بر آن قرار مىگرفت، تفاوتها و دگرگونىهاى بسيار است.
مسلمانان شمارشان افزون شد و مسجد گسترش يافت و وفدها (هيأتهاى اعزامى) پىدرپى به ديدار او سبقت مىگرفتند تا سخنش را بشنوند و به اسلام داخل شوند.
پيامبر صلى الله عليه و آله اگر سخنش به درازا مىكشيد بر تنۀ نخلى تكيه مىداد.
چنانكه ابن بُرَيده از پدرش روايت مىكند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله بر سر پا سخن مىگفت. سخنش به درازا مىكشيد، و ايستادن بر او دشوار مىآمد. تنۀ نخلى آوردند و در زمين كردند و پيامبر در پهلوى آن ايستاد. از آن پس، هرگاه برپاى ايستادنش به هنگام سخن گفتن به درازا مىكشيد بر آن تكيه مىداد.
مردى كه به مدينه آمده بود آن حالت را ديد و به كسى كه در كنارش بود گفت: اگر بدانم كه محمد از كار من خوشش مىآيد برايش جايگاهى مىسازم كه بر آن بايستد و اگر خواهد بر آن بنشيند. اين خبر به رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد، فرمود:
آن مرد را نزد من بياوريد. چون آوردند او را فرمان داد كه بسازد.
پيامبر صلى الله عليه و آله در آنچه او ساخته بود، احساس راحت كرد. چون از آن تنۀ درخت دور شد و آهنگ آن پلكان كرد، تنۀ درخت ناله كرد؛ همانند ناقه كه بچهاش از