1) - اى ابوالفضل تو باب خدايى كه آسمان به يُمن تو گنبدى بلند افراشته است،تو كعبه مؤمنانى و دلها و عاطفه‌هايى به اين كعبه حج گزارده‌اند كه به ولا و سرسپردگى در آميخته‌اند،فرشتگان گروه گروه و به شوق اين بارگاه فرود مى‌آيند و اينجا توان به بارگاه خداوند تقرب يافت، چه بسيار نمازها كه از زير اين گنبد به آسمان فرستاده و چه بسيار دعاها كه در سايه اين سراى اجابت مى‌شود،تو در اين سراى و آن سراى باب حسينى كه از رهگذر تو توان به او رسيد،هركس از غير طريق تو آهنگ زيارت او كند پرده‌اى سنگين بر گرد خويش افكنده است،از دست فيض تو به سر سپردگان پاداش دهند و به نام تو از بردگان اين كوى كيفر بردارند،تو را از پذيرفته شدن هركار پذيرفته‌اى، نه آن كه راز اين پذيرش رهاورد سختى و تلاش باشد،شيعيان كه طايفه حقند، براى اين بوستان به نام تو درى ساخته‌اند و البته اين در بهانه است،آن را در اصفهان ساخته‌اند و ارمغان آورده‌اند، ارمغانى كه هزاران شگفت برانگيزد،شيعيان اين در را از كوه و بيابان گذرانده و بدين جاى آورده‌اند، با عشق و ولايى كه آوازۀ آن در كوه و دره پيچيده است،نصب آن را با مجلسى به پايان رساندند و اين يارى دين و مايۀ به دست آوردن پاداش الهى شد،اى ابوالفضل، در بارگاه تو پرآوازه‌ترين درى است كه بر آن گناه با همه آن كه حسابى دارد فرو ريخته شود،اى شهيد ايمان، آن روز پرافتخار پايدارى تو مايه افتخار راه هدايت است و نسلها بر آن مباهات كنند.