1) - به آستانه بارگاهى پناه جوى كه ستارگان آسمان آرزو كنند كاش ريگهاى بر زمين آن باشند،خود را از بوى خوشى كه آنجا از مضجع ابوالفضل مى‌وزد و هيچ بويى ديگر آن را همانندى نكند برخوردار كن،در اين خاك بدرى از خاندان بنى هاشم پنهان شده است، چه بدرى كه همۀ سياهيها و ظلمتها را از ميان برد،او در روز عاشورا سقاى تشنگان بود، تو نيز از سرشك ديدگانت خاك او را سيراب كن،آنجا فراوان گريه كن كه حسين(ع) از اندوه او بسيار غمگين گشت و گريست،آنگاه كه بر لبۀ شمشير دو دست او از تن جدا شد جعفر طيار نيز نتواند به رتبه او رسد و او را همانندى كند،او باب حسين است و آن كه به حرم و پناهگاه او پناه آورد، هيچ گاه ناكام و نوميد نشد،او به دفاع از امام هدايت برخاست، پيشاپيش او پيكار كرد و دو دستش سپر بلاى او ساخت،او سبط احمد را فدا شد، آن سان كه پدرش على فدايى برادر خود پيامبر خدا گشت (و به شب هجرت در بستر او خوابيد)مرتضى براى او درى كه باب قدس است نوسازى كرد و با نقره‌اى كه فروغش ديدگان را خيره كند آراست، اين در، باب آمرزش گناهان است كه با چنگ آويختن به حلقه‌اش هيچ بيمى نيست.بر اين درگاه به دعا و توسل بايست كه در اين جا و به حرمت اين بارگاه، دعاى كسان مستجاب شود.

2) - رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: من شهر دانشم و على آن را دروازه است.

3) - بدين بارگاه به آرزوى خود رسيدى، آن را ماده تاريخ گوى: باب نجات گنهكاران نوسازى شده است. گفتنى است مصراع اخير باب نجاة المذنبين جدداً به حساب ابجد نمايانگر عدد 1354 است كه سال ساخت اين دو را نشان مى‌دهد.