220سال 1258 ه .ق. كه به حادثۀ «غديرخون» شهرت يافت، نيروى مقامت مردمى را رهبرى كند. نهاد توليت در برخى از سالهاى دهه چهل اين قرن 1 و هنگامى كه نقابت اشراف و حكومت شهر نيز بدان ضميمه شد، به اوج شكوفايى خود رسيد. اما پس از حادثه غدير خون و در پى در هم كوبيده شدن كربلا، اين قدرت به سرعت فرو پاشيد، به گونهاى كه پس از زمانهاى طولانى، افزون بر دو قرن، كسانى از خاندانهاى غير علوى توانستند توليت حرم را در دست گيرند. توليت تا اواخر قرن سيزدهم در دست غير علويان بود و از اين زمان به بعد در اختيار خاندان آل طعمه قرار گرفت تا آن را همچنان تا پايان دوران حكومت عثمانى و همچنين دورههاى بعد در اختيار داشته باشند. 2اينك فهرستى از متوليان حرم امام حسين عليه السلام را در فاصلۀ ميان سدۀ دهم تا زمان حاضر فراروى داريد كه بر اساس اسناد رسمى كه بدان دست يافتهايم تنظيم شده است:
1- شمسالدين بن شجاع، قاضى حائرى اسدىكه پيش از سال 963 ه . عهده دار توليت حرم بوده است. فرقه حائريه منسوب به نام اوست و نسل اين خاندان منقرض شده است. 3نگارنده در كربلا سنگ لوحى ديده كه اكنون نيز وجود دارد و بر آن، اين عبارت نوشته شده است:
«هذا قبر المرحوم السعيد الدارج الى رحمة اللّٰه و رضوانه، شمس الدين بن ناصر الدينبن عبداللّٰه بن حمود». 42- جعفر شمسالدين حائرى، به سال 1025 به سمت توليت (خازن) 5 گماشته شد.
3- محيىالدين بن على حائرى اسدى. وى نقيب اشراف بغداد و به قولى نقيب